probleemgroep de afgelopen decennia tegemoet is getreden en heeft via het ministerie haar expertise aangeboden aan andere gemeenten.

De Twentse stad kampte eind jaren tachtig met een forse oververtegenwoordiging van Marokkaanse jongens in de misdaadstatistieken. Met een zeer intensieve aanpak heeft de gemeente daarin een 'trendbreuk' tot stand gebracht. 'De Enschedese Marokkaans-Nederlandse jongeren zijn sinds 2000 niet meer dan gemiddeld betrokken bij criminaliteit of overlast. Ook op het gebied van participatie, werk en scholing is het beeld in enschede aanzienlijk gunstiger dan elders in het (westen van het) land', zo schreef het voormalig 'Marokkanenteam Enschede' aan de minister.

Kern van de aanpak in enschede is het aanknopen van hechte relaties met de Marokkaanse bevolkingsgroep en een individuele benadering van de overlastgevende jongeren. 'Als je vertrouwen wil krijgen moet je het ook geven', aldus PvdA-wethouder Wallinga. 'Wij zijn er vanuit gegaan dat de Marokkaanse ouders dit probleem ook wilden oplossen, dat we dus gezamenlijke belangen konden formuleren. Die Marokkaanse ouders willen die ellende met hun kinderen ook niet. Ze waren dolblij dat wij daadwerkelijk optraden', aldus de bestuurder.

Provoceren
Het draait volgens Enschede om een combinatie van repressie en dialoog. 'Alleen maar hard optreden werkt gewoon niet. Ook wij treden op tegen gedonder op straat, maar het mag niet het enige antwoord zijn. Dan krijg je escalatie. Die Marokkaanse jongens slagen er uitstekend in om de Nederlandse maatschappij te provoceren. Ze zoeken bewust de confrontatie, ze verkennen de grenzen in het publieke domein. Daar moet je dus verstandig mee omgaan en je als samenleving niet laten provoceren. Vergelijk het maar met belletje trekken: als je je voortdurend laat opnaaien wordt het voor de ander alleen maar leuker.'

In de brief aan het ministerie beschrijft Enschede gedetailleerd hoe de aanpak tussen 1990 en 2001 er uitzag. In de eerste fase zette de gemeente, met de politie in een voortrekkersrol, alle betrokken partijen zo'n twintig in totaal aan tafel: maatschappelijk werk, jeugdhulpverlening, verslavingszorg, Openbaar Ministerie, kinderrechters, reclassering, jongerenwerk, arbeidsbureau en dergelijke. Vervolgens werden alle Marokkaanse jongeren met politiecontacten in kaart gebracht en benaderd. Met zo’n 250 Marokkaanse families werd contact gelegd, om hun vertrouwen te winnen en om inzicht krijgen in de Marokkaanse gemeenschap.